سه‌شنبه، شهریور ۰۹، ۱۳۸۹

(44)

من چه بیهوده برای آش سرد تو، کاسه ی داغ بودم.

۳ نظر:

  1. سلام خوبين يواش يواش داشت باورم مي شد كه كلا مارو از ياد بردين
    خوبين ؟داشتم به اين فكر مي كردم كه تنهايي آدما چقدر شبيه همديگه است
    يعني من با اون قرن هفتمي و اوني كه قراره صد سال ديگه دنيا بياد يه مرگمونه. . .
    چه مرگمونه؟؟؟؟

    پاسخ دادنحذف
  2. بیهودشو نمی دونم ولی کاسه ی داغ آش سرد رو داغ نکنه گرم که میکنه. یعنی یه جورایی آخرش به تعادل ِ حرارتی می رسین.

    پاسخ دادنحذف